O MNIE

Remi. Trzynaście lat w Londynie, co samo w sobie robi się dziwną liczbą – dłużej mieszkam tutaj niż mieszkałem w Polsce jako dorosły człowiek. Czasem łapię się na tym, że myślę po angielsku, a marzę po polsku. Nikt mnie o to nie pytał, ale i tak to mówię, bo chyba dobrze opisuje, gdzie jestem.

Ten blog nie miał być niczym wielkim. Zaczął się jako miejsce, w którym mogłem napisać rzeczy, których nie powiedziałbym na głos – o tym jak to jest być gejem-imigrantem, o związkach, które nie wyszły tak jak planowałem, o momentach, kiedy człowiek siedzi sam w kuchni o drugiej w nocy i zastanawia się, czy w ogóle robi to dobrze. Okazało się, że nie jestem jedyny. Więc zostałem.

Piszę o LGBT, o relacjach, o emigracji, o tym jak wygląda dorastanie – nawet jeśli dzieje się dwadzieścia lat za późno, w innym kraju, w innym języku. Nie mam gotowych odpowiedzi i nie udaję, że mam. Jeśli szukasz poradnika z listą punktów, to raczej nie tutaj – ale jeśli szukasz kogoś, kto pisze bez lukru, to chyba trafiłeś dobrze.

Nie zawsze mam rację. Czasem wracam do starego wpisu i myślę „kurwa, ale byłem naiwny” – i zostawiam go tak, bo to też jest częścią całej tej roboty. Rozwój nie jest liniowy, blog też nie musi być.

Dlaczego to czytasz

Może dlatego, że coś z tego co napisałem, brzmiało znajomo. Może szukałeś czegoś w Google o trzeciej nad ranem i trafiłeś tu przez przypadek. Tak czy inaczej – jestem ciekawy, co Cię tu sprowadziło.

Jeśli po przeczytaniu czegoś tutaj poczułeś, że chcesz to skomentować, podyskutować, a może po prostu powiedzieć „ej, ja też to przeżyłem” – napisz do mnie. Nie odpowiadam z automatu i nie mam gotowca na każdą wiadomość, ale czytam wszystko i staram się odpisać każdemu. Nie musisz mieć przemyślanej opinii ani formułować tego ładnie. Wystarczy, że napiszesz tak, jak myślisz.

Do zobaczenia w komentarzach albo w skrzynce.