Byłem tam siedemnaście godzin. Policzyłem to dopiero w samolocie z powrotem, z kacem który siedział mi gdzieś między oczami a mostkiem, i pomyślałem – kurvva, ledwo starczyło na jedną rozmowę  ale wystarczyło by przypomnieć sobie o czymś więcej.

Agata. Znamy się ponad piętnaście lat a może nawet bliżej dwudziestu- ale nigdy tego jakoś nie świętowaliśmy . Te lata to liczba, która nic nie znaczy dopóki nie zobaczysz kogoś po przerwie i nie poczujesz, że rozmowa zaczyna się dokładnie w tym samym miejscu, w którym skończyła się półtora roku wcześniej. Bez rozgrzewki. Bez tego niezręcznego „no i co u ciebie”, które człowiek ma w zwyczaju prowadzić ze znajomymi z pracy.

Dotarłem w piątek w południe, bez większego planu poza tym jednym – zobaczyć ją. Reszta się jakoś ułożyła, tak jak układa się wtedy, kiedy miasto jeszcze pamięta cię trochę lepiej niż ty pamiętasz jego ulice.

Gniazdo

Zaczęliśmy od koncertu w Gnieździe. Jakaś wokalistka, może dwadzieścia lat, może mniej – nie pytałem, bo i tak bym nie uwierzył w odpowiedź. Śpiewała tak, jakby nikt jej wcześniej nie powiedział, że są rzeczy, które się nie udają. Stałem tam z piwem, które robiło się ciepłe szybciej niż zwykle, i patrzyłem na tę dziewczynę, i myślałem sobie – ona naprawdę wierzy, że to jej się uda. Nie ma cienia wątpliwości na twarzy. Żadnego „a co jeśli”.

I to mnie – nie wiem, czy to dobre słowo – rozczuliło. Trochę zazdrościłem. Trochę się zestarzałem w tej jednej minucie, stojąc w tłumie dwudziestolatków, z piwem, którego już nie chciałem dopić.

Kalambury, Czuła jest noc

Potem był bar, którego nazwa brzmi jak gra towarzyska, bo nią kiedyś była – Kalambury – i rozmowa z Agatą, która przeskakiwała z tego, jak się jej ostatnio nie udało coś w pracy, do tego jak to kiedyś było gdy razem pracowaliśmy w tej małej rozgłośni radiowej. Śmialiśmy się z tego dłużej niż powinniśmy. Może dlatego, że to zabawne. Może dlatego, że prawie dwadzieścia lat temu to my byliśmy tymi, którzy chcieli zostać czymś nieprawdopodobnym.

Z Kalamburów do Czułej – nazwa, którą ktoś chyba wyciągnął z paczki chipsów i zrobił z niej koktajl bar, co jest może i bezczelne, ale działa, bo tam człowiek naprawdę czuje się trochę bardziej czuły niż powinien być o północy w piątek.

Przedwojenna, do czwartej

A później – Przedwojenna. Szoty jägera. Tatar. Ktoś, kogo Agata znała chyba z jakiejść pracy zaczął opowiadać o sprawach rodzinnych, o relacjach i o tym że nawet więzi rodzinne czasem się urywają. O tym, że mimo że praca którą się zajmujemy czasem może być mało idealna to czasem warto próbować.

Siedziałem tam do czwartej nad ranem i myślałem to jest dokładnie to. Ta sama naiwność co u tej dziewczyny w Gnieździe, tylko przebrana w garnitur trzydziestolatka, który jeszcze wierzy, że nie ma rzeczy niemożliwych. I zastanawiałem się, kiedy dokładnie ja przestałem tak myśleć. Nie umiem wskazać dnia. To się chyba dzieje powoli, po trochu, aż pewnego razu budzisz się i liczysz ryzyko zanim w ogóle pozwolisz sobie zamarzyć.

Dziewiąta, Londyn

Lot o 11stej ale wiadomo trzeba być na lotnisku wcześniej. Kilka godzin snu, jeśli w ogóle to był sen. Wróciłem do Londynu z bólem głowy i dziwnym poczuciem, że coś we mnie się poruszyło, chociaż nie umiem powiedzieć co dokładnie.

Może to jest tak – że młodzi ludzie nie wiedzą jeszcze, ile rzeczy się nie udaje. Nie mają jeszcze tego bagażu porażek, które nauczyły nas, dorosłych, żeby kalkulować zanim zamarzymy. I może właśnie dlatego udaje im się to, co nam już nie – bo nie wiedzą, że mają się bać, że jest wiele do stracenia. Że marzenia kosztują.

Nie mam z tego żadnej ładnej puenty. Nie wiem, czy naiwność da się odzyskać, kiedy się ją raz straci, czy trzeba się z tym pogodzić i po prostu patrzeć, z boku, z piwem w ręku, jak ktoś młodszy robi to, na co my już nie mamy odwagi.